Terytorium między rzekami Livenza i Tagliamento, obejmujące także obszar Caorle, było w czasach starożytnych rozległym obszarem lagunowym, którego głównym ośrodkiem w epoce rzymskiej stała się kolonia Iulia Concordia. Północna część tego terytorium została osuszona i podzielona zgodnie z zasadami centuriaacji, natomiast część południowa charakteryzowała się większą niestabilnością wodną.
W pobliżu wybrzeża powstawały wille nadmorskie, natomiast w głębi lądu istniały liczne wille wiejskie — ośrodki produkcyjne wykorzystujące zasoby dostępne na tym terenie. Odkrycie w 1981 roku brązowej figurki przedstawiającej Sylenosa dało początek kampaniom wykopaliskowym, które doprowadziły do ujawnienia willi rustykalnej zbudowanej w I wieku n.e. na lewym brzegu nieistniejącego już odgałęzienia dzisiejszej rzeki Tagliamento, w miejscowości Lugugnana.
Posążek Sylenosa — mitycznego towarzysza Bachusa — wraz z odnalezionym sierpem do winorośli i szczególnymi strukturami architektonicznymi, świadczy o działalności prowadzonej w tej willi, czyli o uprawie winorośli i produkcji wina.